Thuis van Hugo Claus werd gecreëerd te Amsterdam in 1976 en naar aanleiding van de unaniem negatieve persreacties zwoer de auteur in het bijzijn van getuigen nooit meeer toneel te schrijven. Gelukkig brak hij die eed sindsdien vaak: hij is en blijft onze belangrijkste hedendaagse toneelauteur en hij had groot gelijk verontwaardigd te reageren op de toenmalige recensies van THUIS, want het is een vinnig geschreven, goed gestructureerd stuk, dat sedertdien al meermaals opnieuw werd gemonteerd, zowel in professionele als in amateurgezelschappen.

THUIS behoort in Claus' oeuvre tot de zgn. sociale tragikomedies, waarvan zijn Vrijdag de bekendste is. Het is een stuk over excessen die leven achter de façade van een zgn. "gewoon" gezin. Een stuk waarin eenzaamheid, sexualiteit, leven en dood op bevreemdend-humoristische wijze met elkaar verweven zijn. Een stuk over mensen, die zich niet thuis voelen: noch in hun woning, noch in hun relatie, noch in hun huid. Dat de schijnbaar alledaagse werkelijkheid er ontspoort in de groteske situaties, maakt o.a. dat ook dit stuk ontsnapt aan het realistisch-theater-zonder-meer. Claus spreekt in dit verband van een "verhevigde werkelijkheid" en in onze enscenering hebben wij ernaar gestreefd hem hier zoveel mogelijk te volgen. Geen realisme dus, geen huis- tuin- en keukentheater, maar een naar buiten geprojecteerde innerlijke werled : zowel in decor en aankleding als in mis-en-scene en speelstijl hebben we dit principe voor ogen gehouden.

Ook de typische Claus-taal is hiervan een exponent, ietwat gekunsteld, een beetje geforceerd, maar vreemd genoeg een procédé dat werkt en dat de personages zowel de poëzie meegeeft van een naïef schilderij als de aardsheid van een Permeke.